Czym jest małżeństwo?

Tytuł oryginalny: Hotaru no Hikari 2
Tytuł polski: Światełko Świetlika 2Gatunek: romans, komedia

Druga seria opisywanej wcześniej dramy. Ciągle mamy do czynienia z Hotaru- dziewczyną, która mimo młodego wieku nie korzysta z życia. Seria zaczyna się, gdy Amemiya wraca z Hong Kongu po trzech latach nieobecności. Przez ten czas nie zadzwoniła, nie napisała ani nawet nie esemesowa do 'szefa', mimo że byli parą. On jednak czekał i myślał o ich przyszłości. Postanowił się oświadczyć. Jednak jak dziewczyna w dresie, popijająca piwo może być dobrą żoną. Z reszt Hotaru nie wie nawet co to jest małżeństwo, a tym bardziej odpowiedzialność. Dodatkowo na drodze do szczęścia pary staje Pani Konatsu- dawna dziewczyna Takano i Seno- chłopak wysuszony równie mocno jak Amemiya. Sytuacja zaczyna się komplikować, coraz to nowsze problemy zaczynają się pojawiać.

Wbrew pozorom jest to opowieść o ludziach, którzy się kochają, ale tez nie wiedza jak i nie potrafią okazać swoich uczuć. Nie wiedzą tez do końca czego potrzebuje druga strona. Może jest to przedstawione w nieco komiczny i irytujący sposób, ale lekki i przyjemny. Przyznaje zdarzają się denerwujące rzeczy- para, która mimo, notabene, długiego stażu, żyjąca jak białe małżeństwo, coraz to głupsze pomysły i problemy głównej bohaterki oraz Hotaru ciągle i wszędzie mówiąca do swojego ukochanego 'szefie'. Ta ostatnia rzecz chyba najbardziej mnie irytowała, jednak można to przetrwać. Podobnie jak pierwsza seria, druga także obfituje w absurdalne sytuacje i głupawe dialogi. Jednak warto zobaczyć, szczególnie jeśli spodobała Ci się pierwsza seria!

Ja osobiście nadal jestem pod wrażeniem Naohito- gra naprawdę dobrze i ma w sobie to coś;) Dodatkowo zakochałam się w parze Yamada-Futatsugi. Są nieziemscy!

Czy kobieta może się wysuszyć?

Tytuł oryginalny: Hotaru no Hikari
Tytuł polski: Światełko Świetlika
Gatunek: romans, komedia

Zabierając się za tą dramę należy pamiętać przede wszystkim o tym, ze w kraju w którym powstała panują odmienne obyczaje niż u nas. Lubie maja inna tradycje, kulturę rozumowanie. Inaczej postrzegają rożne sprawy. Większość Japończyków jest raczej ludźmi 'starej daty'. Nie bójcie się jednak, nie szykuje Was do jakiegoś szoku kulturowego. Po prostu większość ludzi może zdziwić taki sposób okazywania uczuć. Albo raczej brak tego sposobu. Z resztą nie tylko to, także przywiązanie do przyrostków grzecznościowych typu:-san, -kun. Pamiętajcie także, że w Japonii ludzie zwyczajowo zwracają się do siebie po nazwisku. Dopiero z czasem, przy większej zażyłości, zaczynają sobie mówić po imieniu.

Historia opowiada o Hotaru- dziewczynie trochę innej niż wszystkie- dziewczynie bez życia jak suszona ryba. Tak tez jest nazywana himono-onna (himono-suszona ryba, onna-kobieta). W pracy bardzo efektywna, dobrze ubrana, zadbana kobieta poniżej trzydziestki. W domu jednak zmienia się nie do poznania- zakłada dresy, stary podkoszulek i pije piwo. Zamiast wyjść ze znajomymi ona woli siedzieć w domu i leżakować na werandzie. Nie zmienia się to nawet, kiedy do jej domu niespodziewanie wprowadza się jej szef. Został on wyrzucony przez swoja żonę z domu i postanowił wprowadzić się do domu swoich rodziców, który nomen omen wynajmowała już od pewnego czasu nasza główna bohaterka. Mężczyzna jest jej zupełnym przeciwieństwem- nie je śmieciowego jedzenia, potrafi gotować i dbać o dom, sam prasuje swoje rzeczy i jest sporo starszy od Hotaru. Z czasem mieszka im się coraz lepiej, a Seiichi Takano- jej szef- pomaga jej nawet w zdobyciu mężczyzny. Nic dziwnego, że kobieta potrzebuje pomocy, nie była jeszcze zakochana, nie chodziła na randki, nie całowała się. Jak sama nieraz powtarza- nie zna się za dobrze na miłosnych sprawach.

Drama obfituje w liczne gagi sytuacyjne i słowne, jednak jest to humor typowy dla Japończyków. Kiedy widzimy niektóre 'poważne' problemy, które ma główna bohaterka- mamy ochotę się roześmiać. Ciężko zachować powagę, kiedy główna bohaterka zastanawia się czy od pocałunku nie zajdzie w ciążę. Jej zachowanie także pozostawia wiele do życzenia i może na początku nieco irytować. Jednak szczerze mówiąc ubawiłam się przednio przy tej serii. Pochłonęłam ją w ciągu trzech dni- zarówno pierwszą, jak i drugą serie. Polecam, ale tylko osobom, które wiedzą co nieco na temat Japonii albo są w miarę wyrozumiali. Ta historia, mimo swoistego zachowania bohaterów, jest urocza i trochę nietypowa. Tak naprawdę jest to opowieść o dziewczynie, która powoli wraca do życia i uczy się znowu kochać, otwiera się na świat i ludzi. Ale także jest to historia mężczyzny, który odnajduje swoją miłość w najmniej spodziewanym miejscu i w najmniej spodziewanej osobie.

Na pochwale zasługuje tutaj Naohito Fujiki, czyli Takano Seiichi. Zagrał trochę absurdalną role, ale wyszło mu to bezbłędnie. Musze chyba sięgnąć po więcej dram z jego udziałem;)